In de National Geographic Traveler was een verhaal te lezen van Dirk Wijnand de Jong, die tijdens een trektocht door Kirgizië overnachtte bij een nomadenfamilie zonder bereik. Dit zorgde voor een unieke digitale detox, die voor unieke momenten zorgde.
Met een doorgaans gemiddelde schermtijd van vier uur per dag, ervaart hij voor het eerst sinds lange tijd, noodgedwongen een ontwapenende rust in zijun lichaam. Elke nacht valt hij als een blok in slaap en wordt de volgende ochtend wakker met het opkomen van de zon. Met sterkere zintuigen, een opgeschoond hoofd, een lichaam dat teruggezet lijkt naar de fabrieksinstellingen.
In de NRC van 23 november 2025 wordt dit verschijnsel ook behandeld in een artikel van Frederiek Weeda, getiteld: “Offline zijn is een luxe die niet iedereen aandurft”. Digitale detox, een paar uur per dag je telefoon wegleggen en je bezighouden met andere zaken, is een groeiende markt. Inmiddels ontstaan wereldwijd steeds meer offline clubs, die bijeenkomsten organiseren waar mensen komen die een paar uur lang verplicht willen worden, niet op een scherm te kijken. In Amsterdam is ook een dergelijke club.
Velen hebben het gevoel altijd aan te staan en hebben daar last van, raken overprikkeld, het ziekteverzuim wegens psychische klachten stijgt snel. De Raad voor Volksgezondheid en samenleving schrijft hierover. In 2025 gaf 20 procent van de jonge vrouwen aan veel druk te ervaren,, in 2021 was dat 52 procent. Bij jonge mannen steeg de druk van 18 tot 38 procent. Ziekteverzuim door burnout steeg tussen 2014 en 2024 van 5,7 procent tot 8,6 procent volgens het RIVM.
Met de opkomst van her verschijnsel digitale detox, lijkt momenteel een verandering in gang gezet. Een positieve ontwikkeling.
Onlangs kwam ik een schrijven tegen getiteld, ‘Magie van de camino zonder internet'.’ Dirk van den Heuvel (30) liep de camino Frances richting Santiago de Compostella zonder internet, digitale camera of muziekspeler. Enige opmerkelijke citaten:
“De winst die ik ervaar, is vele malen groter dan het verlies. Ik hoef maar vijf dingen te doen elke dag: eten, drinken, slapen, lopen en kleren wassen. Ik heb elke dag veel tijd over, en hoef me niet druk te maken over wat er elders gebeurt, want ik weet het niet. Doordat ik offline ben, wordt ik rustiger, luister beter en fleur op. Geen nieuws is goed nieuws, voor naasten ben ik bereikbaar, mijn ouderwetse telefoon kan bellen en SMS-en.
Wellicht omdat ik niet meer online ben, zie ik opeens meer om mij heen, bij elk kopje koffie op een terras, bij het betreden van een refugio of zelfs tijdens een pauze in de natuur zie ik lopers hun smartphone erbij pakken. Soms vraag ik waarom ze dat doen. In Calzada de Coto verblijf ik in een albergue waart geen internet is. Wat blijkt… Mensen gaan weer met elkaar praten. Het is een ilussie te denken dat je altijd bereikbaar moet zijn, dat je overal foto’s van moet maken en alles zo snel mogelijk met je netwerk moet delen.
Schermtijd
En dit alles is ook nog een goed tegen bijziendheid, die steeds meer toeneemt onder jongeren door het smartphone gebruik, en die niet meer valt te herstellen. Maxima deed iets wat veel oogartsen toejuichen, wijzen op de bijziendheid van haar dochter die ontstaan is door te veel schermtijd. Jongeren kunnen vaak het schoolbord niet meer zien, klagen over vermoeide ogen. Het is essentieel dat ouders afspraken maken met hun kind over de schermtijd, en die handhaven. Dit kan makkelijk door de schermtijd aan te passen. Het Oogfonds wijst op de 20-20-2 regel: na 20 minuten schermtijd moet de jongere minstens 20 seconden in de verte kijken en minimaal 2 uur buiten spelen.
Het gebeurt velen, waaronder de eigenaar van EMV Meting.nu. De laatste tijd veel wakker rond 3.00 uur en dan moeiljk in slaap komen. Slapeloosheid dus.
Gespot in IJsselstein... Zoiets nog nooit gezien. Of dit voldoet aan de Nederlandse norm?
